FTSRSFSS-VST
Het sterkste wapen van politievrijwilliger Ton is zijn stem
“Het is de toon die de muziek maakt”
Bij de Politie Eenheid Den Haag zijn zo’n 450 vrijwilligers actief. Sommigen surveilleren (na een vierjarige opleiding), anderen ondersteunen in logistiek, hospitality, preventie en advies. Zij vormen de extra ogen en oren van de politie.
Op een bitterkoude winteravond ontmoet ik vrijwilliger Ton (58) in het winkelcentrum van Waddinxveen voor zijn portretfoto. Daarna stappen we verkleumd in zijn dienstauto en rijden naar het politiebureau van Basisteam Waddinxveen Zuidplas voor het interview. Ton (achternaam bekend bij de redactie) vertelt enthousiast over zijn werk bij de politie, waar hij sinds 2020 als vrijwilliger actief is. Al snel blijkt zijn grote betrokkenheid.
Ton begon zijn maatschappelijke inzet bij de brandweer, waar hij vijftien jaar vrijwilliger was. Na een verhuizing was het tijd voor iets anders, waarbij de wens iets voor de samenleving te doen bleef. De keuze voor de politie was logisch; hij had altijd al interesse in de hulpdiensten. Wat begon als een hang naar ‘spanning en sensatie’ groeide uit tot de behoefte om maatschappelijk impact te hebben.
Voor preventie en advies is Ton veel in de wijk te vinden. Lopend of fietsend kijkt hij met zijn vaste collega om zich heen: een tuindeur die openstaat, een kliko onder een venster of een ladder binnen handbereik. “Voor bewoners lijken dat onschuldige dingen,” zegt Ton, die de risico’s wel ziet. Hij belt dan aan, niet om met een opgeheven vinger te waarschuwen, maar om het gesprek aan te gaan. “Het is de toon die de muziek maakt,” zegt hij. “Met een rustige uitleg vergroot je het bewustzijn zonder angst aan te jagen.”
De aanpak van Ton is gevormd door ervaring. Als voormalig BOA weet hij hoe snel een gesprek kan escaleren als je iemand aanspreekt op ongewenst gedrag. Daarom kiest hij bewust voor een vriendelijke benadering. “Je stem is je sterkste wapen,” benadrukt hij. “Geen stoere taal of machtsvertoon, maar de kracht van een goed gesprek waarin je probeert te begrijpen waarom iemand iets doet.”
Naast preventie en advies is Ton actief binnen het team Verkeer, waar hij wordt ingezet als verkeersregelaar bij demonstraties en evenementen. Ook begeleidt hij nieuwe vrijwilligers. Zes diensten lopen ze samen op straat, zodat ze kunnen wennen aan het uniform, de portofoon en de spanning van echte meldingen. “Ze hebben dit geleerd in hun opleiding, maar op straat is dat toch spannend.” Ton leert hun letten op de toon van de meldkamer, kalm blijven onder stress en weten wanneer collega’s in te schakelen.
Stilzitten past niet bij Ton. Gemiddeld draait hij twee tot drie diensten per week, wat neerkomt op zo’n 400 uur per jaar, naast zijn reguliere baan. “Ik ben niet van op de bank zitten,” zegt hij nuchter. Waar de één naar de sportschool gaat, trekt hij zijn uniform aan. Dankzij flexibele werktijden en de onregelmatige diensten van zijn vrouw kan hij zijn vrijwilligerswerk goed inplannen.
Door zijn tijd en energie te geven, ziet Ton hoe hij echt verschil kan maken, soms met een klein gebaar, soms in heftige situaties. Het indrukwekkendst vindt hij de momenten waarop zijn oplettendheid levens verandert, zoals bij een snelle actie tijdens een reanimatie. Niet boeven vangen motiveert hem, maar juist die momenten waarop iemand verder kan dankzij zijn inzet. In zulke situaties voelt hij zich één met zijn team: beroeps en vrijwilligers, die elkaar steunen en opvangen.
Ton weet hoe belangrijk zichtbaarheid op straat is. Blauw in de wijk stelt mensen gerust; het geeft het gevoel dat er iemand oplet. Met acties als flyeren over babbeltrucs, het signaleren van overvolle brievenbussen en gesprekken met ouderen over oplichting draagt hij bij aan dat veiligheidsgevoel. “Je krijgt wat je geeft,” zegt hij glimlachend. Door er te zijn, te luisteren en tijd te nemen, krijgt hij vertrouwen en waardering terug. Precies dáárom trekt hij steeds weer zijn uniform aan.
