FTSRSFSS-VST
Manon Triquart geeft taalles en is mantelzorger voor haar moeder van 81
“Thuis zitten vind ik niks en ik doe graag iets terug voor de maatschappij.”
Manon Triquart (1973) is geboren in Voorburg, woonde een tijd in Den Haag en is nu al meer dan tien jaar een tevreden inwoner van Rijswijk. “Er wonen hier veel ouderen, die het geluid van hun tv weliswaar nogal hard zetten, maar verder weinig kabaal maken; het is hier heerlijk rustig.” In deze Haagse voorstad heeft ze een fijn flatje, precies groot genoeg voor haarzelf. Voor haar vriend – die ze sinds kort heeft – is er dan ook geen ruimte.
Rond haar 25ste werd duidelijk dat Manon een bipolaire stoornis heeft. In diezelfde periode kreeg ze een ongeluk waarbij ze een whiplash opliep, waardoor ze volledig werd afgekeurd. Dit had een enorme impact op haar leven, want een vaste baan is sindsdien niet mogelijk. Haar ziekte is gelukkig al lange tijd onder controle, mede dankzij een reeks medicijnen. Helaas heeft de medicatie veel bijwerkingen, zoals sterke gewichtstoename en verlies van enkele kiezen. “Goed voor je gebit zijn al die geneesmiddelen niet,” zegt ze. “Toch neem ik dit allemaal voor lief. Alles is beter dan manisch door het leven gaan, want dan ga ik helemaal uit m’n dak en maak ik alles kapot.”
De manische kant van haar stoornis werd pijnlijk duidelijk toen ze tijdens haar studie stage liep bij Ajax. Louis van Gaal was destijds trainer en stond vaak schreeuwend langs de lijn. De club behaalde goede resultaten, waarop Manon dacht: “Dat kan ik ook: een beetje roepen en schreeuwen en die jongens trainen zichzelf wel.” Ze schreef een sollicitatiebrief voor de functie van trainer. Ze kreeg een vriendelijke brief terug van Van Gaal, die haar liet weten dat de functie al was vervuld en wenste haar veel succes met haar verdere sollicitaties.
Hoewel een betaalde baan voor Manon niet mogelijk is, mag ze gelukkig wel vrijwilligerswerk doen: “Thuiszitten vind ik niks en ik doe graag iets terug voor de maatschappij.”
Werk betekent meer dan alleen een inkomen. Het geeft je een doel, een sociaal netwerk en waardering voor wie je bent. Dit alles vindt Manon in de taallessen die ze sinds 2022 bij Woej in Leidschendam geeft aan mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Haar liefde voor taal en andere culturen komen hier perfect samen. Op donderdag heeft ze twee gemengde groepen van zeven of acht leerlingen aan wie ze conversatielessen geeft: “Het gaat erom dat mensen zich verstaanbaar kunnen maken bij de bakker en slager, de zogenaamde sociale redzaamheid. Dat het niet perfect Nederlands is, is van ondergeschikt belang.”
Om het gesprek op gang te brengen, gebruikt Manon allerlei hulpmiddelen, zoals Pim Pam Pet of het boek Taalpingpong, waarmee je mooi zinsconstructies kunt oefenen. De wil om te leren is bij alle leerlingen groot, maar één van hen viel Manon extra op. Zichtbaar ontroerd vertelt ze over een vrouw die dertig jaar thuiszat omdat ze van haar man niet naar buiten mocht. Toen zij uiteindelijk van hem scheidde, was het eerste wat ze deed zich aanmelden voor de taalles van Manon: “Ze was heel leergierig en gemotiveerd en wilde echt alles over de taal weten.” Voor Manon is het persoonlijke contact met haar leerlingen het belangrijkst. Ook voor de leerlingen is het sociale aspect van groot belang.
Naast de waardering van de leerlingen, laat ook haar leidinggevende regelmatig blijken dat haar werk wordt gewaardeerd. “Je wordt serieus genomen, er wordt naar je mening geluisterd en je werkt zelfstandig met eigen verantwoordelijkheid. Deze erkenning is veel belangrijker dan bijvoorbeeld een cadeaubon of het eindejaarsfeest. Maar de dankbaarheid en motivatie die ik bij de leerlingen zie, is uiteindelijk waar het mij om gaat.”
Naast de vrijwillige taallessen is Manon sinds vorig jaar, van de ene op de andere dag, mantelzorger geworden voor haar 81-jarige moeder. Tot die tijd was haar moeder volledig zelfredzaam. In oktober vorig jaar is ze echter tegen een boom gefietst. Hoe dit precies is gebeurd, hebben ze nooit kunnen achterhalen. Omdat ze geen helm droeg, liep ze hersenletsel op. Sindsdien heeft haar moeder hulp nodig bij klusjes in huis en boodschappen doen. Na een jaar kan worden vastgesteld of de hersenbeschadiging blijvend is, dus Manon heeft goede hoop dat herstel nog mogelijk is. Tot die tijd blijft Manon haar steun en toeverlaat.
